I went looking for purpose… but did I find it ? (part 1)

So, here we go. I’m attempting it. A three part blog post on looking for purpose.
Here’s the topic for part 1: “suffering is a universal, human condition. Its forms and depth vary.

I will now explain what I mean.

It’s 2014, and I’m living and working in the Caribbean. It’s November, and it’s hot. I’ve left snowy Canada with a suitcase filled with skirts and shorts. To the outside world my life is milk and honey. I’m 25, young, healthy and curious, and on a Canadian-funded internship in Haiti where I’m meant to help out local farmers better market their fair-trade coffee. Sounds fun, right? For the first month we young interns (there are 2 other Canadian girls there with me) are meant to integrate into village life and learn Creole. We all speak French, but the villagers don’t. It’s warm, the local coffee is yum and we spend our hours meandering about the Haitian bush attempting to chat with other young women while munching on sugar cane. Chew, chew and spit out the cane. Sweetness in my mouth. Except that further inside, I’m not OK. Actually, I’m deeply disturbed by what I’m experiencing. I’ve never been to a place this poor before. It feels like I’m in a parallel universe. I keep telling myself that it’s the 21st century and the people around me are often illiterate and pumping water from a well in the village square daily. Their houses are comprised of mud bricks and metal sheets. Their loos are holes in the ground behind the houses. Dusty half-dressed kids run about and are fascinated by our white skin and unkinky hair. Beautiful palm trees sway in the breeze, and the drive down the mountain from the village into Cap-Haitian is lovely (if you divert your gaze from the piles of trash lining the road..). Everywhere people sit about gazing at us and I get the distinct impression that they are waiting for hand outs. I’ve never been this far out of my comfort zone, and it’s agonizing. I have no idea how to sit with any of the paradoxes that I’m experiencing. How can a place be so similar to paradise and to hell all in the same breath? I’m feeling the next layers of my own naivety stripped away. For the first few months I cry myself to sleep at night while attempting to learn as much about Haiti and her history by day. The other girls have international development degrees and some experiences in Africa already under their belt, and they don’t look to me to be so affected by where we are. I’m either at a disadvantage with my cushy business degree, highly-sensitive, over-analytical or a combination of all of the above. I mostly feel isolated and alone. My supervisor at the Quebec NGO who we are meant to report to about our well-being chortles when I tell him that I need my own room because I have no where to practice meditation. I’m thinking that I’m going insane inside of my own head from trying to understand the seemingly incomprehensible while he thinks I’m foolish to try to get any peace in hot, mosquito-swatting and villagers-hanging-about-everywhere village environment. He tells me to just relax and let it be. He might as well have told me to sit sit on hot coals. I actually contemplate ditching the whole project 3 months in (unheard of contemplation from the hitherto undaunted Katalina), but out of pure grit I choose to stay and see it through to the end of the 6 months.

Early on I meet a young Haitian man. He is someone unique and he also has something very precious to me. He has something that I want tremendously. He makes me aware of a need I didn’t even know I had.

He has purpose.

I have a degree. By then, I had travelled pretty extensively throughout Europe and North America. I have loving parents and good friends. I have opportunity. But I sure as hell have no idea what to do with my life.

He and I strike up a friendship. A deep friendship. While my privileged story unfolds (for regardless of being a Polish first-generation immigrant in Canada, I still consider myself a participant in the privileged layer of society) he makes me aware of things hitherto unknown to me. I learn about the third passport I had no idea I had: my white skin. I see that I am treated differently because of it everywhere I go in Haiti. This preferential sort of racism disgusts me most of the time although I’m the first to admit that it is occasionally highly useful (jumping the line at the Cuban medical clinic when I get typhoid or getting a seat in a busy restaurant). We chat, we get to know each other. He’s young too, but he knows “the other world” well, he has spent over 8 years already in Montreal, only to return to Haiti to pursue his purpose – building business and bettering his home country. A deep envy grows inside of me, for despite all of my privilege, despite all of my education, travel and advantages in life this profound sense of direction and usefulness to the world eludes me. I want purpose, I desire it with all of my being. I begin to wonder whether I’ll ever find it. There are so many choices. I’m not clear on what my talents are. But what I do see, what I do recognize, is that there is great need everywhere around me. Maybe I can make myself useful here. Maybe Haiti is my purpose.

For a while, I dive into a better understanding of the visible village life around me. Not having enough money, enough to eat, or a decent home to live in are certainly very uncomfortable states of being. The local medical clinic is terribly under-equipped and understaffed. I hear of stories of women about to give birth who have no other choice than to get on the back of a local moto-taxi and make a 90 minute journey to the nearest hospital to give birth. What an ordeal. Our village doesn’t even have electricity yet, and only those with extra means can afford generators and the gasoline to power them. And yet I observe the people to be generally calm, pleasant and smiling. They have each other, and no one is ever alone. There are even 2 or 3 “village crazies” as we call them, mentally sick individuals, who meander the streets often talking to themselves or shouting. They are mostly left alone although they are not excluded. They receive food from neighbours and they are even respected – local superstitions often link their altered mental states to those of the Spirit world. There are no asylums here. How curious. Oftentimes in the morning I can hear the teacher next door expound very basic lessons to her young charges comprised or repeating Christian prayers and French verbs, it all seems quite useless from an educational standpoint, but the kids are happy and laughing and playing together. No one is excluded or bullied or left alone in a moment of sadness. There is a sense of relaxation, peace and togetherness in that village which, in some ways, makes it feel like the safest place on Earth.

While I stay in touch with the “developed” world and my friends and family in Canada, USA and Europe, I start seeing the contrasts in what people are struggling with. These are the so-called “first world problems” we laugh at. They are trivialities such as a slow high-speed Internet and the wrong type of cheese when you order your fancy meal at a five-star restaurant. I scoff at these problems. But I don’t scoff at the mentions of depression and isolation. So many people are deeply sad, and they feel caught up in a painful, money-powered system that they can’t get out of. So many people, much like myself, have lost the something intangible, beautiful and nurturing – that sense of purpose. They aren’t even sure they ever had it to begin with.


Fast forward 2 months later, and I’m in our NGOs office in Cap-Haitian enjoying a local coffee and chatting to our gardener. He’s a bright, middle-aged fellow and eager to exchange with the “blancos”, as we are often called there. As so many Haitians do, he begins our conversation with asking me how I like Haiti. I tell him that I like it very much, at which point he says, again in typical Haitian fashion, shaking his head in sadness “ah yes, but there is so much misère“. I pause, for something inside of me is urging me to steer this conversation into a different direction than usual. I nod once, looking at him. “I don’t deny that there are many problems in Haiti”, I tell him, and I take a deep breath and plow on “but please understand that we also have many problems in the West”. He gazes at me, and I continue. “In the West we don’t generally have the same kind of problems. Many people have enough water, and electricity and food. But many people also feel lost and sad and isolated a lot of the time. There is a problem called depression, like a long-standing, deep sadness, which is on the rise.”, I explain to him, and I add for emphasis, “we also have some people who are so sad and feel so hopeless that they commit suicide.” He gazes at me, the eyebrows rising. “Suicide almost never happens here.” he states, and then he asks me “why are your people so sad if they have so much?” I smile to myself at the simplicity and depth of this question. “I think it’s because we are overwhelmed by choices – because we can do everything, we are unsure of what to choose, of what is best for us and our families. It’s very difficult to know what to choose.” and I continue, scanning the courtyard strewn with sunshine and flowers as though searching for my own answers, “and I think we feel isolated because we are taught to value our own individual success and so we easily feel separate from others.” I finish. The gardener nods wisely and reflects. Then he adds: “Here we have big families and always there is someone to talk over your problems with. You never feel alone.” he smiles at me. and I tell him that I too have noticed this and I value it very much. I also thank him for taking a moment to chat with me about this.

While this conversation took place over 6 years ago, I have often thought of it.

While it is a beautiful pursuit to improve the lives of those who do not have enough material means, I no longer think that it is a nobler or better pursuit than other pursuits. Ultimately, suffering exists everywhere, only its form varies slightly. Ultimately, intentional kindness and service to others brings value whether we are feeding bellies or we are feeding souls. We humans need to intake nutrients on many levels, and we need it regularly.

I went to the “third world” searching for my purpose and while I don’t regret a single minute spent in either Haiti or in Senegal, I no longer see my purpose as being tied to a place or to an action. I see it now as tied to a meaning – and for me that means healing and opening human hearts, everywhere and in every which way. The “how”of how that happens is secondary. At least I found my Why.

The 4 biggest differences when working with the French (and Francophones)

French is the official language in nearly 30 countries around the world. France was busy colonizing many parts of the New World and Africa…the remaining effects of which are the spreading of France’s language, culture and mentality to many nations around the world.

It is my pleasure and honour to have discovered several Francophone (meaning French-speaking) countries and regions while pursuing diverse personal and professional projects. Today, I continue this discovery while living and working in Dakar, Senegal. You could call me a true francophile (meaning one who loves French and French culture).

I started learning French in school when I was about 12 years old. The first time I actually found it useful was when I was 15 years old, on holiday in the Caribbean, and able to converse in French with a cute boy from Switzerland! Perfecting and fine-tuning the language began in my early 20s when in 2008 I spent a semester abroad in Bordeaux, France. Since then I’ve worked alongside both Quebec and French nationals in work, volunteer and personal projects in Canada, France, Haiti and Senegal. While these countries and regions are unique they all share a common ground, that is they are francophone – French-speaking – and thus influenced by France (and colonization) not only through language but also through culture, mentality and approach.

Indeed, there are many aspects of French culture that I adore. The obsession with good food, for one (reaches for café and croissant…) and an emphasis on participation in social and political movements, as a second. The Frenchies also have a love of culture and the arts which I find inspirational.

Nevertheless, I’m in more of a complaining mood myself now and in the need to point out what is different, and in my opinion, outdated and bothersome, in the French.

Arguably, complaining is also a French quality 😉

In any case, I’ve highlighted 4 points below in the ways of thinking and doing that are quite different from Anglo-saxon English-speaking Canada where I grew up (yeehaw, Calgary!!). Here, my observations. These are centered around work since my main experience with Francophones has, up to now, been in my studies and in the workplace.

If you also have experience shifting between Anglo-saxon and French work cultures – I’d love to hear your opinion.

1. Looks matter more than your results

In general, I find that my francophone colleagues pay more attention to the presentation of their work (fonts, colours, pretty folders) than they do to the real content of their work. Not to say that the quality of the content is necessarily poor…rather that when given the choice between a polished idea and a polished binder…they go for the binder. My Anglo-saxon reared self is more wired for efficiency and a get-things-done-right-at-the-core-no-matter-the-potential-messiness. As a manager, I’d much prefer to receive great content with some formatting to fix up.. rather than the opposite! Like cutting into a bright, red shiny apple which you later find to be a bit rotten at the centre… I prefer the slightly-bruised-on-the-outside, perfectly tasty and whole apple on the inside.

This adherence to image is also reflected in length of writing. On the one hand French, a language of diplomacy, is much more wordy than English, a language of science and efficiency. Then, also, there is a general fondness among Francophones for being long-winded and roundabout in their writing (or speaking, presenting, recording) approach. I was taught in my Anglo-saxon upbringing that the capacity to be succinct and express complex ideas in short, simple phrases is golden – and to that I hold. I find that some Francophones disagree.

It is easy to see other manifestation of the How over the What, the Form being more important than the Result in other aspects of life – for example, in fashion. I like to dress well, as much as the next woman, but I don’t swear by it. If I’m in the mood to step out in my pajamas to buy some staples at the shop on my street, I do it! I can understand and sympathize with the hypothetical American millionaire that goes out for a coffee in L.A. in their sweatpants. I think it’s OK and even commendable – a sign of being sure and confident in oneself without requiring outside approval every minute of the day. But this hypothetical billionaire would never do this were they of true French or francophone culture. In Francophone culture, image must reflect your quality and your social status, always.

This is the single, biggest cultural and professional difference for me coming from an Anglo-saxon approach into a francophone environment.

As Professor Higgins once rudely sang in “My Fair Lady” about the French and their obsession with proper French pronunciation “It doesn’t matter what you say…as long as you say it properly”.

Well, as in every cultural jibe…there’s some truth in this one too.

2. Being “diplomatic” tops being direct

In English-speaking Canada as in the USA good communication is understood to be direct and clear communication. We pay attention to verbalizing comfortable as well as uncomfortable truths so that everyone involved can have a clear understanding of the situation. We can be tactful – yes – while remaining direct. We think that good management and leadership includes these qualities of clarity, brevity and direction.

Here in the French-speaking world, yet again, form outweighs result and being diplomatic is often seen as more important than being direct. To be diplomatic though can be both helpful and harmful. It can mean the kind of diplomacy that helps to handle a delicate situation where many points of view and beliefs have to be respected, and it can also mean evasiveness, false flattery or outright lying. In Senegal, where people are conflict-evasive, this means that people will tell you exactly what you want to hear, while looking you straight in the eye…while never once having the intention to follow through on their words. Needless to say, this is tiring, confusing and undermines trustworthiness. The weight of our words is not viewed equally.

3. Reprimanding over rewarding

Perhaps I’m mistaken here… but I find the French management style singularly different from the American or Canadian model. The first places emphasis on highlighting mistakes and potential improvements while the former takes time to emphasize work well done and right attitudes. (Sarcastically) I have the distinct feeling that all the studies surrounding positive reinforcement, reward systems and motivations are made by the English-speaking and American community and remain there. Personally, I find it way too discouraging to continuously plod along in a cloud of could-have-been-better (of course things can always be better!)…I prefer to choose positivism, encouragement and reinforce in myself and others what has been done right.


4. Titles, diplomas and hierarchy

Here is another biggie – the idea of institutions and certificates firmly defining the personal or professional trajectory. Studies, titles and a properly planned career are fine… and so is the self-made man (or woman). The American dream lives on and its key component is the belief that time and energy invested towards an objective, any objective regardless its perceived outlandishness, reap the greatest harvests, always. My own journey of wildly changing career paths and interests in my 20s confirms that I really can do anything I put my mind to, whether or not it’s a field I’ve previously worked or studied in. In short, schooling, titles and career-climbing are OK, but it’s just one among many models for success and not the one true path. Here, Francophones are more rigid in their approach and prefer a traditional model. Titles are scrutinized and years of study and experience praised.

So, voilà. Feel free to agree and disagree, this is certainly a very personal list, nor is it necessarily complete.

If you too have had experience with working on the one hand in Anglo-saxon or English speaking cultures and also in a Francophone ones… would you agree with the above observations? Is there anything that you would add here? What do you find to be the biggest difference for you, the native anglophone, when working alongside the francophone?

Thanks for sharing – au revoir et au plaisir de vous lire!

The books we read matter: my 2015 literary highlights

Dear fellow book lover,

I’m one of those people who is usually reading a half-dozen books at the same time, jumping from chapter to chapter, readings parts, coming back to titles later than planned or never at all.  You’ve likely met a few of my breed before 🙂 So, while 2015 has been a transformative and unique year…it has also been special in that I have actually started and finished a few great books! Some are novels, some are spiritual, some are from the realm of awakening coaching and others are in a class I have yet to define.  Each one comes with a unique story about the how and why the book came into my life, so in sharing these titles with you, I can also share some of 2015. Enjoy!

lenigmeduretourBefore the year began, I had returned to Haiti with an audiobook version of Dany Lafarrière’s “l’Énigme du retour“. This favourite Haitian-Canadian author shares his own experiences returning to his home country after many years of exile.  He describes Haiti and its colours, odours and experiences so perfectly.  As an immigrant he understands in full this incredible pull to that place where we come from and to which we no longer belong.  I started this book while leaving my own ancestral land, that place called Poland, after a half-year return of my own after many, many years of living elsewhere (see: “la polonaise-canadienne“).

agroforestryguideThe Agroforestry Guides for Pacific Islands” by Craig R. Elevitch and Kim M. Wilkinson was my Permaculture and polyculture guide for learning about useful plants, herbs, trees and companion planting in the tropics. Reference books are never read cover to cover (are they?) but rather skimmed for the useful bits…plenty of which are found in this incredible volume.

wholesomefearTaking a look at “Wholesome Fear: Transforming Your Anxiety About Impermanence and Death” by Lama Zoma Rinpoche and Kathleen McDonald was inspired by a desire for a deepening on the meditations on death and impermanence found in McDonald’s book “How to Meditate” that I have been using as my main meditation guide for the past several years. I love the meditations on death and impermanence because they always change my perspective on my own struggles and bigger questions by making me refocus on my priorities. As the book description states: “With the right perspective, our anxiety around sickness, old age, and death can be a “wholesome fear”–a fear with a positive quality that ultimately enriches and nourishes our lives.” I enjoy the authors’ compassionate sincerity and simple, clear messages in this book.

theprophetI am still flabbergasted that it took me nearly a quarter of a century to discover Kahlil Gibran and his incredible book “The Prophet“.  Thank you Osiris for this introduction! It’s only after reading it, that I learned it is in fact a very famous book.  Perhaps that is why it felt so special in the first place; I thought I had unearthed a gem few had ever seen before. 😉 As it turns out the pure love and wisdom that flows here is of the life essence itself and absolutely to be shared by as many as possible! If you have not read this yet, treat yourself to heart-healing-by-poetry right away. My favourite chapters are those on Love, Work, Marriage and Friendship. I continue to read and re-read them. I remember sitting by the water in Fort-Liberté with friends and reading bit of it to each other out loud : )

bettersexNext on the list is Arjuna Ardagh’s “Better than Sex” a mandatory (ah, should all new chapters in life come with a mandatory book this good!!) read for beginning my education in awakening coaching.  If you are curious about what on this blessed Earth could actually be better than sex… this short, sweet and direct book will quench your curiosity right away. Highly, highly recommend!

tomsawyerAs chance would have it this past spring, I also meandered over to the municipalhobbit library in Fort-Liberté, essentially one big room with a lot of books in many languages piled sky high with little order to them, and found Tolkien’s “The Hobbit” and Mark Twain’s “Tom Sawyer” lying there.  A needle in a haystack would have amazed me less than these two, classic novels (in English!) found in a library in a small city in very-far-away-from-anywhere Haiti.  That circumstance alone made these two great titles all the greater for it.  I had forgotten how quaint “The Hobbit” really is. I think it was my first time reading “Tom Sawyer”. Yes, yes… that last comment deserves almost the same level of flabbergastedness as with Gibran 🙂

thehelpSince we’re on the novel train, I absolutely need to mention “The Help” by Kathryn Stockett. Thank you Sarah for this recommendation! It’s a tale about the making of a powerful and well-told tale, and it’s set in small-town Mississippi in the 1960s in the midst of the civil rights movement.  There is a good movie based on the book too!  Two thumbs up for sure.

leaplookSometime in the early summer, “Leap before you look” came to me as a holiday read between awakening coaching classes.  The practices in this little book are magical, sometimes daring and always guaranteed to snap you out of your mind and right into the present moment.  This is my current go-to book when I’m looking to get un-stuck about something in my life.

feedingdemonsNext, and very importantly, I dove into Lama Tsultrim Allione’s “Feeding your Demons: Ancient Wisdom for Resolving Inner Conflict“.  This title I turned to out of need in a time when I felt that my own inner battles needed to be addressed using a fresh approach and new tools.  I found an excellent tool here.  It is a meditation and visualization practice that uncovers and addresses a practitioner’s demon’s needs directly – thus ‘feeding’ the demon (and preserving the practitioner from being ‘fed on’ unconsciously). The author herself explains “that if we fight our demons, they only grow stronger. But if we feed them, nurture them, we can free ourselves from the battle.” I think this book has been my initiation into recognizing and accepting the darker parts of myself.

languageemotionsThe “Language of Emotions” by Karla McLaren has also been a very important title for me this year. I’m very grateful to my sister for recommending both this title and “Feeding your demons” to me.  In “Language of Emotions” the focus is on understanding what our different emotions are trying to tell us.  The truth is, anger, fear, confusion, grief, joy and so many of our other emotions, whether we think they are good, bad or we try not to think about them at all, carry important messages to us all the time.  The book description starts with: “Your emotions contain brilliant information. When you learn to welcome them as your allies, they can reveal creative solutions to any situation.” Currently, I’m using this as something of a go-to book as well in situations when I’m confused about why I’m feeling what I’m feeling. Ah, the learning continues! 🙂

endpovertySwitching gears somewhat, I certainly enjoyed Jeffrey Sachs’ “The End of Poverty:Economic possibilities of our Time” especially in its excellent and summary of world history and the different geo-political divisions present today. There certainly are economic concepts here that are over my head, and so I’ll be happy to go back and re-read some sections soon.

diamondcutterMeanwhile, the “Diamond Cutter: The Buddha on managing your business and your life” by Geshe Michael Roach came into my willing heart while staying with friend Ania in Cabarete.  I took it out for a first, evening read on the grass by the beach and knew that we would be friends for life.  When spirituality meets business, I’m very satisfied 🙂 This is an excellent book full of Buddhist wisdom intertwined with really interesting stories of the diamond industry. “Geshe Michael gives fresh insight into ancient wisdom by using examples from his own experience as one of the founders of the Andin International Diamond Corporation, which was started with capital of fifty thousand dollars and which today has annual sales in excess of one hundred million dollars. Much of the success of Andin has come from applying the business strategies presented in The Diamond Cutter. Geshe Michael’s easy style and spiritual understanding make this work of timeless wisdom an invaluable source for those already familiar with, and those unfamiliar with, Tibetan Buddhism.” Highly recommend!

desiremapShortly after, a new genius entered my life of the name of Danielle Laporte and her book “The Desire Map“.  Why a genius, you may ask? Because the concept is so simple and so right that it has stuck to me like glue.  Laporte argues that in our intentions and goal-setting we are not actually chasing the outcome or the thing itself: the better relationships, bigger businesses or new houses.  We are actually pursuing the feeling that we think we will feel once we have these things. Truth bomb. So, the book walks you gracefully through identifying what it is that you want to be feeling. We call these core desired feelings. This book and method speak to me in a big way. Thank you, sister!

alchemistA few weeks ago, Paulo Coelho’s “The Alchemist“, this time in French, found its way unto my lap. I loved this the first time through, and it’s even better the second time around. This is also a big bestseller, if you haven’t boarded the alchemist or the Paulo Coelho bandwagon yet… there is still time! 🙂

ciderhouseOh, the power of the written word. I also decided to dabble in John Irving for the first time with “The Cider House Rules“.  The writing style amazes me; it is craftsmanship absolutely worthy of praise. The topic is… heavy. We’re talking about a story about an orphanage and about the abortion debate for goodness sakes.  This novel is to me like the jaw-dropping admiration of an incredible art piece in a gallery – an art piece that is quite sinister and makes me feel uncomfortable, so that I am certain I would never, ever hang it in my house.  I did not finish this novel; I left it half done.

There have also been parts read and re-read of “The Transluscent Revolution” also by Arjuna Ardagh that are inspiring with their clarity, as always.

Rumi has also entered my life although in sections and chapters and never yet a full book in one go. I am so happy to welcome poetry into myself… I am in good company with Gibran and Rumi!

For all of these incredible books and time spent in reader’s paradise I have to thank my sister, Osiris, Ania, Florence, Alex, Adèle, Sarah and of course Arjuna and all the authors. It’s good to know that all the wisdom is within me and reassuring to be able to reach for a great book, poem or a story when I need someone else to spell out that wisdom letter-by-letter to me 🙂

Well it has been a beautiful year, and one for which I am filled with gratitude.

What about you? What have been your favourite books, poems and stories this year? How did these authors come into your life? From one reader to another, I am eager to hear about your own literary pearls of wisdom!

With warm wishes,


The Muddy Shoe

Sometimes, I feel righteous. Like I’m the most important one in the room and everyone else forgot to notice. In that context, acts that looks like they come from kindness or generosity are actually fuelled by the desire for recognition or approval. You really are a lovely human being, I expect to hear. Wow you have an intellect and yet you know how to wash dishes. Congratu – freakin’ – lations.

So, enough of the sarcasm.
Today in particular, I am reminded of an event in Haiti that took place earlier this year. It was a short moment in time that marked me. It happened in a backdrop of lush, green rice fields and cute, laughing kids. It happened because of a muddy shoe.

It involved my landlady’s nephew, Rodlin, a young guy from Fort-Liberté who helped us out around the house and who I was getting acquainted with. He had helped me to plant a baby avocado tree  in his uncle’s yard, and he occasionally gave me motorcycle lessons. I listened while he told me of his plans to immigrate to Chile and of his troubles with his father at home. That day, he stopped by my house and we went on a walk together. He showed me some of the neighbourhoods, and we meandered into a part of town I had not visited yet. People were yelling ‘blanc‘ in their usual greeting to a white person in their streets, and Rodlin was getting teasing remarks from other young men passing us. We ignored it as best we could. I was grateful to have a guide as it meant much less heckling from the locals than usual.
I had been living in Fort-Liberté for several months and had explored a little bit on my own. Still there was much I did not know. Rodlin took me that day to see the rice fields. I had no idea there were plots of growing rice only a kilometer or so from the main road I had been navigating daily. Then I remembered reading agricultural reports about it and my mind finally put the facts all together. I was amazed by the lush greenery and the intricate network of water canals that could flow or halt the water to the fields to flood them at the right time. The reports had failed to mention it was a beautiful spot. Rice likes a lot of water to grow. In the North-East of Haiti we were in the middle of a severe drought. Here, everything was green, vibrant and abundant.
So we came to the edge of the rice fields, having gone around a huge, smelly garbage heap first. The path became increasingly muddy until the only way to continue our exploration was to walk on top of the water canals themselves. Imagine cement walls about as wide as one adult foot and a half meter width between them where the water flows. One wrong step off the canal and you’re off the ledge and thigh deep in mud and water. Rodlin got up on the canal first and turned to give me a hand up. I lost my balance a bit and took a step sideways…right into some mud. With a juicy squelch I pulled out my sneaker now fully covered in goo. I looked at Rodlin and he just smiled saying we could wash the shoe further up the canal. So I traipsed behind him on the cement ledge, carefully, one white sneaker following my muddy sneaker and getting closer to an intersection of the canal where water was flowing more quickly. Once there, Rodlin crouched down and with one hand on his back I leaned on him. He undid the laces of the muddy shoe and wiggled my foot out of it. By that time a half dozen smiling children had gathered around us and there we all were, perched on some edge of this thin line of walls, surrounded by the green wetness of the rice fields and that relentless sun beating down on our heads. Like birds come to rest and chat after a long flight. There was laughter and pointing from the kids – look at the white woman and her dirty shoe! It felt funny, exotic and very normal all at the same time.

I hadn’t even offered to wash my own shoe, as Rodlin had so fluidly taken on the task and was now attentively rinsing every nook and cranny so that it shone brighter and whiter in the water of the canal than the clean one did on my left foot. Rodlin’s whole manner was unquestioning and completely peaceful. He was not seeking my approval or looking for any reward. I’m not sure he was even aware of the kids and their pointing. He was simply doing what needed to be done in that moment. And for some, right then, I felt the full meaning of what it means to be of service. A definition formed in my mind: doing what needed to be done to serve another in the moment, with no intention of recognition or reward. An act of service. The simplest, most necessary thing to do, and also one of the most beautiful and loving.
In that same moment, I realized also that in all of my intellectual wanderings I thought about many things and worked on many projects, and yet I left very little time or space for this kind of service. Perhaps because to engage in an act of service one has to simply be…and in that being you become present to what needs to be done in that moment. It is often as simple as attending to your companion’s need or cleaning up after someone else without being asked to. I remembered this kind of service when I took care of my dog many years ago, and I imagine being a parent is to continuously be in this service. Simply, it felt to me, that it is this quality of action that requires no calculation. It is doing what needs to be done to serve another. And doing it with love and kinship in your heart.

So these days…
Whenever I feel my righteousness creep up…I remember Rodlin and the rice fields and my muddy shoe.

Just let go of the bar – Kite-surfing’s big life lesson

Rule #1 when you’re learning kite surfing: when it gets challenging, too strong or scary, just let go of the bar.  The bar is how you steer and control the kite flying above you, this fabric and lines that captures the incredible power of the wind and propels you forward with it. It takes practice to be comfortable and consistent in manoeuvring the kite well, and in the meantime you’re making mistakes and getting thrown around by the force of the wind. The first thing you learn is the golden rule of kiting: when it gets to be too much and too strong, all you have to do is let go of the bar.

When you let go of the bar, releasing it away from your body, the lines slacken and the kite loses its force and comes back down to the ground (or water). It’s still attached to you so you won’t lose it, but you are safe and you can’t get pulled, as the kite no longer has any power over you. You can take a breath… and try again.

It is this release, this surrender in light of ‘too much’ that first attracted me to kite-surfing. 

You see, I’ve noticed in myself that when I get scared and when I panic in real life, my natural reaction is to bring my panic closer to my body, to bring my stress back into myself. In the world of kite surfing this would be the equivalent of bringing the bar closer to you instead of away from you when the kite feels unstable.  This is disastrous because in this way you tighten the lines and give the kite more, not less, strength…and that’s when things get super crazy and the kite spins completely out of control, taking you along with it for a hellish ride.  In this panic you can easily hurt yourself, and you endanger other people and kite-surfers in the water with you.

In a moment of ‘too much’ in kite-surfing when you react with more fear, tension and closing in on your body, you only create more trouble, give more strength to the kite and end up falling flat on your face.  Instead of freaking out when it gets too tough, you just have to let go.

This past June I really freaked out when my own life got to feel like ‘too much’ and my plans and projects in Haiti came shattering down.  I reacted by applying more tension on the events and ended up putting even more stress and pain in my life and in the lives of those affected by my decisions.  The result was a sudden and dramatic departure from Haiti, and many weeks of healing and reconciliation with myself just to be able to breathe again.  I could have let go, I could have ‘released the bar’, but I reacted with panic and fear instead. This did not serve me at all.

Of course I’ve known about letting go and surrender for a long time and I did my best to apply the theory to my life.  But it also really helped to feel this ‘letting go’ directly in my body as I went through the kite-surfing course, learned, screwed up and then had to release the bar.  The ten-ish hours I’ve spent on the beach this past week learning kite-surfing has shown me time and time again, beyond a shadow of a doubt, that releasing in times of fear and panic is the only safe and sane thing to do.  If you don’t you’re likely to not only hurt yourself but you can also easily hurt and scare others.  Just like back in June.  Just like well… so many other situations in life.

Right now, it is irrelevant whether or not I continue working in Haiti in the future, just like it’s irrelevant whether or not I continue kite-surfing.  What matters is that in this moment, in order to release the pressure of ‘too much’,  I learned to completely let go. So that I can take a deep breath, come back to centre and… start again.

That being said, kite-surfing is a pretty sweet sport.  With my instructor’s voice in my ears ‘suave’, ‘despacio’ and ‘suelta la barra’ ringing in my ears, my appreciation of kite-surfing and of its golden rule grows stronger every day.  Plus, it’s an amazing workout and you get to hang out on the beach and in the water – what’s not to love?

As an aside, if you’re ever in Cabarete, Dominican Republic, look up Aryen of AGK: www.AGKiteboarding.com He’s a great teacher and professional and also has tons of experience teaching kids. And when you do, don’t forget to tell him that you already know about the golden rule of kite-surfing… at least, in theory 🙂

Day #1 of kite-surfing. Learning the kite, on the beach.

Day #1 of kite-surfing. Learning the kite, on the beach.



Every house its own kingdom, every man for himself

An island nation of islands.

Identifying problems in Haiti is a national pastime. Numerous are the meetings and conversations which begin or end with the phrase “You see, the problem in Haiti is _________.” Fill in the blank. It’s the government, it’s corruption. It’s the mentality of the people, it’s the lack of competent human resources, it’s the power outages and in any event it’s all the damn President’s fault.

Continue reading

Typhoid is typical and everyone is an electrician

As I write this I’m laying on my bed and flailing my legs above me as I let the fan bring some air to my body and liberated nether regions. I take in this very full, and very social day in Haiti. My feet are heavy with the heat and humidity.  It’s summer in the Caribbean and we are somewhere between 35 degrees Celsius and open fire.

Continue reading

24 photos for the 24th of March, 2015

I decided to document my day in photos, with a bit of commentary. Just an ordinary-miracle kind of day, here in Fort-Liberté, Haïti. Beautiful sun, shared laughs and plenty of sweetness 😉



Wake up to blue skies and my room, as seen through the mosquito netting.


My first thought is to see my plants. Here is my mini balcony garden, and view from balcony (into the neighbouring high school).


I recently planted a baby avocado tree (about 5 months old) which inspired me to start more avocado trees. This is how you start ’em… prop the seed up in water until it sprouts roots and leaves and then transplant to soil (in pot or otherwise).


and I get excited when the beans start to flower.


This is my bathroom. No more to say here. Y’all know what these are for 🙂


This is my morning yoga session on the roof.


This is the panoramic view from my roof. Ahh. Mmm. Yay. The Bay in particular is yay.

Hello. Meet Nadege, my housekeeper and cook.

Hello. Meet Nadege, my housekeeper and cook.

10-car and street


My car (shared with colleague) parked; our street.


Rodlin, nephew of the manager of the house I’m renting. Helps us out plenty. Like when we need to pump water from the underground bassin to the storage tank on the roof. This morning he took care of that for us too.



The little store across the street. Nadege smiling from ear to ear as she heads back from the market with fresh food… potatoes, spinach, mangos, papaya…

I’m at the office now. Here’s Olivier behind the receptionist’s desk printing out some docs…



and here is Pono enjoying a morning coffee. He’s our go-to guy for just about everything… power, mechanical stuff, rental, errands, cheque deposits.. you name it, this guy can do it.



Myriel, the cleaning lady at the Chamber.



A rare treat, vice-president of the BOD stops by for a morning visit. He’s headed to an important conference in Limonade.

18-lunchA rare day where I get to enjoy my lunch at home. Nadege has prepared delicious spinach and beef casserole with fresh potatoes. So good !!

19-ruelapaixThis is ‘Rue la Paix’ (Peace street) that I walk up and down a dozen times a day to get from home to work and back again.


On a conference call, in the (relative) quiet of home.


Needed to get to the library to extend a book loan. I met Jean who gave me a lift. Turns out he speaks Spanish even though he’s never been to a Spanish speaking country. “I have a ton of books at home and I learned all of the vocabulary like that”. I am freakin’ impressed by Jean’s linguistic abilities.

22-honeyNext to the library there is a small TV and radio station. This is Willinx, who runs the show and also happens to have bee-hives on top of his building. He promised me honey last week, but his wife gave my bit away to someone else. So today I got my fresh honey harvested for me right in front of my eyes. Fresh, unpasteurized, straight from the hive. Sooo good !!!

Here’s Willinx suiting up for the extraction.


He says he took over the bee-keeping tradition after his father passed away.



All of this delicious honey for me !!! Here it comes, comb and all. We were snacking on it in the meanwhile, of course.



Here’s a view from Willinx roof, right near the entry to Fort-Liberté.  Here you can see beyond to the rice fields past the city. And way yonder… the mountains.



Back at home and winding down the day with colleague, friend, roommate, Ruth.




List do białego na Haiti: 5 różnych sposobów na bycie nazwanym ‘blanc’

Drogi obcokrajowcu w Haiti,

‘Blanc’ może mieć kilka znaczeń. Nie istotne czy mówisz po francusku, kreolsku, bądź w żadnym z wymienionych. Będzie to pierwsze i najważniejsze słowo, definiujące Twój status na wyspie Haiti. Oznacza ono nie tylko biały kolor, ale również białą skórę. Może oznaczać obcokrajowca; może odnosić się do kogokolwiek kto jest innej rasy niż czarna. Jest wiele sposobów na usłyszenie i powiedzenie “blanc” – wszystko w zależności od kontekstu, momentu i osoby adresującej ten wyraz do Ciebie. Przedstawię tu pięć moich ulubionych.

  1. Dzieci będące w grupie i krążące wokół domów obserwują Cię, gdy przechodzisz niedaleko nich. Będą krzyczeć ‘blanc’ (lub ‘blanco’) w Twoją stronę (tak – blanco z hiszpańskiego oznacza biały i nie – nie mówimy tutaj po hiszpańsku) jeśli zdecydujesz się je zignorować i iść dalej, ciągle będą krzyczeć. Im dalej odejdziesz, tym głośniej będą to robić. Są po prostu podeskcytowane z powodu Twojej obecności, na swój własny, specyficzny sposób. Zagwarantowałeś im chwilę rozrywki.
  1. Dzieci na poboczu drogi ścigające się z moto-taxówką, krzykną ‘blanco’ raz ale radośnie. Z jednej strony chcą zdobyć Twoją uwagę, a z drugiej pozdrowić Cię jako gościa. Są zaskoczone i ożywione Twoją przelotną obecnością. Nie do końca zdają sobie sprawę z tego co widzą, pomimo odblasku bieli, który jest nieomylny. W momencie gdy docierasz do następnego łuku drogi, kolejna grupa dzieci Cię zauważa.
  1. Dzieci lub nastolatkowie idący wzdłuż drogi za Tobą albo obok Ciebie, będą mamrotać między sobą po kreolsku. Usłyszysz słowo ‘blanc’ przeplatające się między innymi słowami. Jeśli mówisz po kreolsku i coś do nich powiesz, będą mocno zdziwieni, a dziewczyny będą chichotać. Jedno z nich może zwrócić się do drugiego i poinformować dosyć głośno swojego znajomego, że ‘blanc’ mówi po kreolsku… tak jak gdybyś nie rozumiał tego co mówią.
  1. Jest 6:00 – 7:00 rano. Starszy rolnik (około 70-latek, nie wyglądający na nawet o dzień starszego niż 40) w za dużych gumowcach, z huśtającą się u boku zwyczajową maczetą mijając się z Tobą podnosi dłoń w przyjacielskim geście. Oczekujesz nadchodzącego ‘bonjou’, a w zamian otrzymujesz radosne i głośne ‘blanc!’. To takie oczywiste. Jesteś obcokrajowcem, więc musiał się tak do Ciebie zwrócić. Dodatkowo, jest on szczęśliwy, że widzi Cię na nogach o tak wczesnej porze (co jest rzadkością dla nas, białych). Spoko koleś.
  1. Czasami ‘blanc’ zostanie zastąpione przez dłuższe i bardziej formalne zwroty odnoszące się do Twojej białej skóry i Twojego cudzoziemstwa. Coś takiego może zdarzyć się podczas jakichś większych spotkań/przyjęć towarzyskich (z własnego doświadczenia włączyć w to mogę prezentacje, wesela, wydarzenia w szkolnym audytorium). W takich sytuacjach zostaniesz poproszony o powstanie, uśmiech oraz niezręczny ukłon, w momencie gdy mówca przy mikrofonie będzie wszystkim przypominał, że jesteś wśród tłumu. Tak jak gdyby ktoś mógł by Cię przeoczyć wśród morza czarnych – przecież pasujesz tam jak wół do karety. Tym razem usłyszysz ‘blanc’ szeptane za wieloma rękami dzieci, prawdopodobnie usłyszysz to również od dorosłych.

Jesteś biały, obcy, w Haiti. Twoja obecność tutaj, będzie zawsze, w pewnym stopniu, zdefiniowana Twoim statusem ‘blanc’. Możesz być pewny, że od czasu do czasu będą Ci o tym przypominać.

Przypis: Dozorca w naszym biurze w Sainte-Suzanne nazywany jest Blanc. Słyszałam, że nazywa się tak czarnych, którzy nie są tak czarni jak reszta… Tak czy owak, ten 80-letni, uśmiechający się Blanc jest tak czarny jak czarny może być czarny. Piszę o tym, jako przykład, że Blanc nie zawsze musi być związane z Tobą, drogi obcokrajowcu w Haiti.

Miłego pobytu z noirs  i noś swoje kolory blanc z dumą! Nie uciekniesz od tego 🙂

Tu nie ma miejsca na zasady

Właśnie opuściłam Haiti po 6 miesiącach pobytu w tym kraju. W Cabarete, w Republice Dominikańskiej , dzieliłam się cappuccino z włoskim emigrantem. Pracował przez jakiś czas jako fotograf i odwiedził Haiti już kilka razy z różnych okazji. Piłam wspaniałą kawę, tak wspaniałą jak jego otwarta, spokojna energia uwalniająca stres z mojego ciała. W pewnym momencie spojrzał mi prosto w oczy i powiedział “Haití es una vergüenza para la raza humana.”

Wstyd dla rasy ludzkiej?

Niezrozumiały wstyd.

Czasami jestem taka naiwna.

Moje myśli przeniosły się do pewnego popołudnia z przed kilku miesięcy. Żyłam wtedy w odosobnionej górskiej wiosce na północnym-wschodzie Haiti.

Pamiętasz ten dzień, gdy szłaś z tą młodą dziewczyną w Saint-Suzanne? – Zapytałam sama siebie. Patrzyła na Ciebie, gdy głaskałaś głodującego konia stojącego niedaleko bramy Twojego biura i domu. Ktoś, prawdopodobnie jego właściciel zostawił go tutaj, żeby zjadł trochę trawy. Byłam zafascynowana reakcją konia na mój dotyk… nie był on przyzwyczajony do dobroci. Spoglądał nerwowo na moją dłoń, jakby tylko czekał, aż wymierzy mu ona cios zamiast kolejnego delikatnego głaśnięcia. Głaskałam go tak przez kilka minut, aż w końcu chociaż trochę się uspokoił. Ciągle miał się jednak na baczności – nie jest głupim koniem i 10 minut pieszczot nie wymaże z jego pamięci kilku lat bicia – pomimo tego, troszeczkę się uspokoił.  W pewnym momencie jego oczy zaczęły się nawet zamykać ulegając tej rozkoszy… Gorące opary tropików osiadły na naszych ciałach. Poczułam, że zrobiłam coś dobrego, chociaż raz.

Dziewczyna obserwowała mnie cały czas. Stała kilka metrów ode mnie i od konia. Jej wzrok podążał za moją poruszającą się ręką, skórą i twarzą. Jej uszy, tak samo jak szkapy, wyłapywały moje ciche mamrotanie po polsku. Szeptałam słodkie słówka w matczynym języku do godnego współczucia stworzenia stojącego przede mną.

W pewnym momencie przestałam i spojrzałam na nią, a ona na mnie. Powiedziałam do niej spokojnie po kreolsku – “Chodźmy na spacer”. Ruszyłam w stronę potoku, ale gdy do niego dotarłyśmy, zauważyłam z niepokojem, że ostatnie deszcze zatopiły kamienie, których używałam, aby suchą przedostać się na drugi brzeg. Moja towarzyszka była boso ale rozumiała, że chciałabym aby moje sandały pozostały suche. Wskazała miejsce, gdzie wystarczy zrobić krok aby przedostać się przez potok. Nie wahałam się i zdałam na jej intuicję i doświadczenie. Miała rację i po chwili byłyśmy na drugiej stronie.

Kontynuowałyśmy naszą drogę wchodząc pod górę, mijając po drodze “plantację” kapusty (około akra ziemi), nad którą opiekę sprawują moi koledzy. Szliśmy dalej, ciągle  w górę. Poruszaliśmy się wąskimi, żwirowymi ścieżkami prowadzącymi do domów, a właściwie domków składających się z bambusowych tyczek i metalowych dachów. Wszystkie ukryte pomiędzy wzgórzami, ale każdy wie, że tam są, nawet jeśli ich nie widać.

Nagle naszym oczom ukazał się dom i rodzina małej dziewczynki. Siedzieli przed domem łuskając groszek. Poszła wymienić z nimi kilka zdań, podczas gdy ja czekałam na nią na ścieżce. Wpatrywali się we mnie ze zwykłą ciekawością. Moja młoda koleżanka wkrótce do mnie wróciła i mogliśmy kontynuować nasz spacer. Pomachałam na pożegnanie do jej rodziny.

Rozmawialiśmy trochę podczas spaceru. Zapytałam o jej imię, ona o moje. Przedstawiła mi klika nazw roślin rosnących na uboczu.

Wtedy poprosiła mnie o pieniądze.

Oczywiście nie prosiła o wiele. Ale chodzi o samą zasadę. Wprowadziło mnie to w lekkie zakłopotanie. Dotarłyśmy do jednej z głównych dróg – żwirowej oczywiście, ale dużo szerszej – tak rozpoczęliśmy schodzenie z powrotem do serca wioski.

Zaczęłam więc moją głupkowatą dyskusję. Z perspektywy czasu, mogę winić tylko i wyłącznie brak doświadczenia i moją naiwność. Mój wykład był bezużyteczny. Nie z powodu tematu, ale dlatego, że mówiłam o czymś co w ogóle nie miało miejsca w jej świecie i rozumieniu przez nią świata. Powiedziałam jej, że pieniądze nie będą miały żadnej wartości jeśli je po prostu jej dam. Pamiętam, jaka byłam dumna w tym momencie, z moich wzniosłych wartości i ciągle poprawiającej się znajomości lokalnego języka. Pomyślałam sobie: proszę bardzo moja droga, tak właśnie wygląda spontaniczna edukacja. A ona spojrzała na mnie obojętnie, ponieważ nigdy nie słyszała słów “pieniądze” i “wartość” użytych w ten sposób w jednym zdaniu. Była głodna więc mogłam kupić jej coś do jedzenia, proste. Ach, ale ja oczywiście kontynuowałam swój monolog. Możesz je zarobić oferując jakąś usługę bądź produkt, tłumaczyłam. Wtedy miałyby one wartość! – mówiłam podekscytowana. Popatrzyła na mnie z lekkim niedowierzaniem i zdziwieniem słuchając tego co mówię. Widziałam, że moje słowa napotykały blokadę, mocną barierę w jej umyśle – biały człowiek ma pieniądze, więc białego człowieka stać aby podarować pieniądze – ot i cała filozofia. Ona w swojej głowie zastanawiała się tylko jak poprosić o nie wystarczająco uprzejmie. Oczywiście, łatwo zauważyć, że ich potrzebuje. Pomasowała się po brzuchu obrazując swój ból, aby wyraźnie zakomunikować swoją sytuację – tak w razie czego, gdybym do tej pory nie załapała. Obserwowałam ją oraz to, z jaką desperacją próbowała mnie usatysfakcjonować, robić to czego od niej oczekiwałam. Zapytała mnie czy potrzebuję jakiejś usługi, co mogłaby zrobić, aby zarobić te pieniądze? Dręczyłam swój mózg, aby myślał szybciej, no i wreszcie zasugerował coś. Może mogła by dla mnie pozamiatać mój pokój? Nie żeby mój pokój wymagał zamiatania, ale chciałam trzymać się swoich zasad i wartości. Moje podobno ratujące życie, a w rzeczywistości gówno warte zasady. Widać było że moja towarzyszka nie czuła się dobrze pomysłem sprzątania, a ja zdałam sobie sprawę z tego, że dozorcom w centrum, gdzie mieszkałam, nie spodobała by się nieznajoma 12-latka, wchodząca do pokoju białej kobiety. Poderwała się w swojej nowej myśli i powiedziała: “Ale przecież pomogłam Ci przejść przez strumyk!”, jakby wreszcie udało jej się znaleźć lukę w moim prawie. Chciała, żebym jej za to zapłaciła?

Myślałam, że jesteśmy koleżankami, powiedziałam.

Nic nie odpowiedziała, idąc dalej obok mnie do samej bramy.

“Jestem głodna”, powiedziała ponownie.

“Nie mogę Ci pomóc”, powiedziałam. Czy musiałam się wdrażać w szczegóły tłumacząc, że kucharze przygotowują dla nas posiłki, a ja dosłownie nie miałam w tym momencie żadnego dostępu do jedzenia?

Nieważne, nawet gdybym to zrobiła, nawet gdyby ona dzisiaj zjadła, powiedziałaby innym dzieciom, a my od następnego dnia prowadzilibyśmy kuchnię zamiast centrum badawczego.

Odwróciłam się i poszłam do domu. Siwy koń już nie stał w bramie.


I permanently deserted and whole-heartedly committed to Haiti about a dozen times today. With every abandon there was a new joy; with every comfort a new irritation. And so it went, split right along the middle.

Before beginning my day I took the time to organize my room and to meditate. And all was right with the world. Then, in the morning, in the office, there was talk of earth houses and solar pannels and progress. I could all but smell the sweet scent of development. Excitement pulsed.

Only a few moments later I got sucked back into a political game, had to write several strategic and tactful emails (in French nonetheless; which has to be the most diplomatic and roundabout of all modern languages), and made the necessary calls and verifications with the locals so as to make sure to adhere to the local customs and not tread on any toes. A tiring pursuit for someone who enjoys professional informality. And so in my heart I left this mess to bubble and steam without me. Forget it, seriously, why invest time and energy into something so futile, I reasoned.

Nearer to lunchtime I was gifted a beautiful baby avocado tree, sitting proud and perfect on my balcony. It was just looking at me, leaves curled up into delicate, green smiles, inviting me to stay here and plant trees for many years to come. I was easily convinced; my bags were unpacked, my passports and suitcases tucked away. This was good, this was right, this was beautiful. With lunch time came the fresh, local and delicious foods that convinced me fully that I was happy and settled here. Tomatoes sprinkled with rosemary and scrambled eggs blessed with sea salt will do that to me. I was smiling again.

Early afternoon rolled around, and political massaging continued until I didn’t know if it’s a work event I’m planning for next week or the commemoration of the chefs of state of the most important nations under the sun. I had temporarily forgotten that less material wealth can often equal more pride and inflated egos. I was once again ready to leave this place seemingly full of peacock feather fluffing. Irritation ran high. Mentally, I was one foot out the door.

Ater some time I left the office and walked the short distance to my house. I needed to see about a broken water pump – the reason that recent showers and dish washing have been a cold water bucket-and-bowl event. While waiting for the repair guy to show up I sat outside and was thus invited to converse by a local who, I admit it, impressed me by his knowledge of Europe and especially by naming nearly all of the countries constituting former Yugoslavia. Then, we talked about whether or not it’s advantageous for Poland to join the Euro zone. My partner in conversation just happened to be there, and conversation just happened to flow and a little spark of interest and contentment in me burned a little brighter. That is until the repair guy showed up and started fixing the pump, and then the pump not working, and parts missing and waiting for the parts and needing to purchase more water to fill the bassin and more waiting and thus spending nearly 2 hours in the hot sun teasing our own shadows. I again decided that this place must be the biggest waste of time I’ve ever witnessed. Just then the adorable kids next door walked by and gave me big smiles, melting my heart along with the rest of my sweaty, hot self.

By that time however, I was tired, angry and hungry. My roommate wisely suggested we simply close our place down for an hour and get a bite to eat elsewhere. Over a beer and some pasta my strength returned to me and my thoughts turned again to motorcycles, guitars, hiking, beaches and sun. In short, to the pleasures of life I so enjoy here.

After dinner I headed home, but I was surprised to see a car full of people next to my front door. The repair guy had disappeared but these strangers were keen to speak with me. After pleasant introductions (they were family members of the house owner) we treaded into unpleasant waters concerning the rental of the house. Something about removing certain pieces of furniture, and exactly what we were paying for, and in general wouldn’t we like to pay some more. Voices were raised. More Haitians added their voices to the mix. My roommate showed up to defend our cause. I experienced a curious sensation as if I was distanced from all of the yelling and squabbling, and I was simply left to observe how sad the poverty-mentality really is. We’d already paid one month’s rent and now the managers were busy inventing ways we could pay some more before next month rolled around. Previous verbal contracts, respect and common human decency mattered little in light of scraping just-a-little-more. We argued some more in the gathering darkness. Someone forgot to point out amid the finger pointing that our precious life energy was currently being spent on this pathetic and disrespectful argument. How sad. I saw the starved birds flutter down after crumbs only to find pebbles and turn on eachother in frustration. I swore this wasn’t for me and that I was better off seeking higher ground.

I climbed the stairs into my home, and came inside to sit on my bed and write this note. While listening to the women’s sweet singsong voices discuss small and bigger nothings out in the street, I was tucking away for a delicious sleep. Only to do it all again tomorrow.

Today I committed, and refused to commit, to this place called Haiti, about a dozen times.

Północny wschód na pieszo: Wspinaczka na Fort Capois i szczyt Sarazin

Wśród aury porannych mgieł.

Więcej zdjęć dostępnych na Flickr !

1. Fort Capois. 05.12.2014

Wyjeżdżamy z Sainte-Suzanne o 6.30, odbieramy naszego przewodnika i kubek gorących, świeżo prażonych orzeszków, którymi zajadamy się w drodze do Fort Capois – tego samego szczytu, którego jako bazę używał legendarny Charlemagne Péralte. Tej samej góry na której został zdradzony oraz zabity prawie 100 lat temu podczas inwazji USA na Haiti. Jedziemy wyboistą, żwirową drogą poprzez Cotelette i dalej, razem około 11km do początku naszego szlaku. To trudny, stromy start naszej wspinaczki do celu, czyli szczytu, który widzimy w oddali na horyzoncie. Niezrażeni, rozpoczynamy wspinaczkę. Po drodze mijamy ogrody. Niektóre bardziej rozbudowane, inne mniej. Mijamy wiele intensywnie zielonych skwerków o takim rodzaju gęstej roślinności, która powinna występować w całym Haiti. Byłoby tak, gdyby nie systematyczne wycinanie drzew na opał oraz przygotowywanie ziemi pod rolnictwo. Nasz cel znajdujący się na górze płata figle naszym oczom. Przewodnik tłumaczy nam, że ani ten szczyt, który widzimy, ani kolejny, tylko ten trzeci -najwyższy jest celem naszej podróży. Kontynuujemy naszą drogę w stronę szczytu! Mijamy również kilka wiejskich domków i rodzin, machając do tych, którzy obserwują naszą wspinaczkę. Będąc na szczycie poświęcamy chwilę aby dobrze poznać postać haitańskiego bohatera, dla którego ta góra tak wiele znaczyła.

Charlemagne, Péralte – (1886 – 1919) – legendarny, haitański przywódca partyzancki, który przeciwstawiał się inwazji USA na Haiti w 1915. Peralte pochodzi z miasta Hinche, zlokalizowanego w centrum Haiti, ale podczas okupacji USA stacjonował w Leogane, pracując jako szef wojska w mieście. Kiedy odmówił poddania się obcym wojskom, zrezygnował ze swojego stanowiska i wrócił do rodzinnego miasta, gdzie dwa lata później został aresztowany za nieudany atak na posterunek żandarmerii. Chociaż został skazany na 5 lat pozbawienia wolności, uciekł z niewoli i zebrał grupę nacjonalistycznych rebeliantów, aby rozpocząć wojnę partyzancką przeciwko amerykańskim wojskom. Wojska Péraltego nazywane „Cacos” (nazwa upamiętniająca partyzanckie wojska haitańskie z XIX wieku) stwarzały tak duże zagrożenie dla USA, że najeźdźcy zostali zmuszeni do wzmocnienia kontyngentu US Marine na Haiti i do zwalczania partyzantów zaangażowali samoloty. Przez pewien czas Péralte prowadził skuteczną wojnę przeciwko USA. Udało się nawet ustanowić rząd tymczasowy w północnej części kraju. Został jednak zdradzony i zamordowany przez jednego ze swoich generałów. Żołnierze Marines chcąc zniechęcić innych do podobnych powstań, zrobili z Péralte przestrogę dla innych, robiąc zdjęcie jego ciała przywiązanego do drzwi i rozpowszechniając je na obszar całego kraju. Péralte pozostaje jednak haitańskim bohaterem; jego podobiznę można zobaczyć na haitańskich monetach wydanych przez rząd Aristide w latach 90. Szczątki Péralte zostały odkopane po zakończeniu amerykańskiej okupacji w 1935 roku, a obecnie znajdują się w Cap-Haitien.

Słuchając historii o Péralte oraz historii walki o Haitańską niepodległość, ruszyliśmy ponownie szlakiem, pozostawiając jego północną górską bazę oraz miejsce jego zgonu. Nasza podróż powrotna przebiegła bez specjalnych atrakcji może poza przystankiem na pyszne pomarańcze otrzymane od pobliskiego rolnika. Świetna i bardzo przydatna przekąska!

At the start of the trail

Na początku szlaku

beautiful views

Piękne widoki

The mountain rambles in the North-East just keep getting better!

Górskie wycieczki na północnym wschodzie są coraz lepsze!

2.  Pique de Sarazin (Szczyt Sarazin). 14.12.2014

Wyjechaliśmy około 7:30; w końcu jest niedziela. Przed nami niewiele drogi, bo od centrum Sainte – Suzanne do rozpoczęcia naszego szlaku jest około 1km. Z poprzedniego wypadu na Fort Capois nauczyliśmy się, że należy wcześniej zaopatrzeć się w przekąski, większą ilość wody oraz w plecak, aby to wszystko w czymś nosić… no i wszyscy tym razem mają na sobie długie spodnie. Na samym początku szlaku w tle słyszymy wodospad, oraz widzimy rzekę, która kieruje się w stronę wioski. Nasza wycieczka rozpoczyna się schodzeniem z górki; to tylko chwilowe ułatwienie, ponieważ przed nami wiele wspinania. Po drodze nasz szlak dosyć często przecina rzekę. Czasami trafiamy na polany, na których obiecujemy, że kiedyś zrobimy sobie piknik. Od czasu do czasu idziemy w gąszczu rozgałęzionych drzew. Przechodzenie przez rzekę czy strumyk możemy nazwać swego rodzaju zbawieniem – niektórzy turyści pochylają się, aby przemyć sobie ręce i twarz; inni zdejmują buty, aby poczuć przyjemną zimną wodę na swoich stopach. Jeszcze inni dobierają kroki tak, aby przedostać się po kamieniach na drugi brzeg mniej lub bardziej suchym. Nasza droga trwa dalej, wijąc się pod górę. Będąc w centrum Sarazin przypadkowo spotykamy dwóch lokalnych mężczyzn, którzy godzą  się poprowadzić nas na szczyt góry. Idąc dalej, mijamy wielu mieszkańców zmierzających w przeciwnym kierunku na mszę. Po każdym spotkaniu w naszych uszach dzwoni „bonjou” i „pa pi mal”. Jeszcze trochę stromej wspinaczki i dochodzimy do niewielkiego płaskowyżu, z którego rozciąga się wspaniały widok na dolinę oraz Trou-du-Nord na horyzoncie.

Wspinamy się jeszcze wyżej. Podczas zbaczania ze szlaku aby przedrzeć się przez wzgórze nasze narzekanie zamienia się w protesty (gdyż idziemy scieżką dla kóz). Prawie jesteśmy już na szczycie ale niestety kilka bananowców i rosnących słodkich ziemniaków zostaje zdeptanych podczas naszego marszu. Przewodnik zatrzymuje nas ruchem ręki. Najpierw musimy złożyć hołd duchom, które utrzymują tę górę, poprzez zaoferowanie wody i zaśpiewanie specjalnej piosenki. Będąc na szczycie zauważamy mały okrąg z głazów; potencjalne miejsce do odprawiania ceremonii vodou. Schodzimy z góry innym szlakiem, nawiasem mówiąc, bardzo stroma alternatywa. Kilka odcinków trasy pokonujemy zjeżdżając na tyłkach, śmiejąc się przy tym jak dzieci. Ach jaką przyjemność sprawia ubrudzenie siebie! Czuję się jakbym znowu była na nartach w Górach Skalistych  i utknęła na trudnym szlaku zjeżdżając od boku do boku przy 70-stopniowym nachyleniu… i zbierając przy tym sporo brudu. Więcej mgły, piękne widoki oraz szansa na przerwę i przekąskę ze świeżych grejpfrutów i bananów. Wkrótce potem natrafiamy na zbiór trzciny cukrowej. Kilka krzyków w stronę gór i właściciele pól z trzciną cukrową pozwalają nam na odrobinę słodkości. Z nieba pada mżawka, a my kontynuujemy naszą drogę, każdy ze swoją trzciną w dłoni. Odgryzamy duży kawałek, który pęka pod naciskiem zębów. Żujemy, dalej żujemy, rozkoszujemy się słodkością, po czym spluwamy resztki. Słodka, niechlujna, najlepsza przekąska na pobyt w górach. Mżawka zamienia naszą ścieżkę w błotnistą i bardziej śliską drogę. W sumie to prosty schemat: idziesz, ślizgasz się i tak w kółko. W końcówce naszego szlaku znowu rozkoszujemy się przeprawami przez rzekę. Powracamy do Sarazin, świadomi, że przed nami jeszcze trochę wędrówki zanim dotrzemy do Sainte-Suzanne. Po drodze wykonujemy kilka telefonów… chcemy mieć pewność, że lunch jest już w drodze. W końcu już po 12.

Already well into our hike, entering the town centre of Sarazin

Wchodzimy do centrum Sarazin

Looking down into the valley and Trou-du-Nord

Spoglądamy w dół na dolinę i Trou-du-Nord

Navigating through the mists!

Nawigacja przez mgłę!

The North-East on foot : Hiking Fort Capois & the peak of Sarazin

In the aura of early morning mists.

There are plenty of photos available on Flickr !

1. Fort Capois. 05.12.2014

We leave Sainte-Suzanne at 6:30, pick up our guide and a cup of hot, freshly roasted peanuts that we munch on our way to Fort Capois – the same peak that the legendary Charlemagne Péralte used as a base, and the mountain on which he was betrayed and killed nearly 100 years ago during the USA invasion of Haiti.

The drive is bumpy on the dirt road through Cotelette and beyond, and we traverse about 11 km in total to the opening of our hiking trail.  It’s a daunting, steep start to our hike with our final destination appearing very far in the distance.  We start climbing.  We pass gardens, some more elaborate than others, and many intensely green areas of the kind of dense vegetation that should be present everywhere in Haiti, if not for the systematic felling of trees for making charcoal and for clearing land for agriculture.  Our mountain top destination is playing tricks on our eyes, and our guide tells us that it’s not the peak we see, or the second one there in the distance, but the third, furthest and highest point that is our destination.  We continue our climb!  We also pass a few rural homes and families and wave to the families watching our ascent.  Once on top of the mountain we take a moment to truly acknowledge the Haitian hero for whom this mountain held a lot of meaning.

Charlemagne, Péralte – (1886 – 1919) : a legendary, Haitian nationalist leader who opposed the US invasion of Haiti in 1915.  Péralte came from the city of Hinche in central Haiti, but at the time of the US invasion was stationed in Léogane, working as the military chief of the city.  When he refused to surrender to foreign troops without fighting, Péralte resigned from his position and returned to his hometown where he would be arrested for a botched raid on the Hinche gendarmerie two years later.  Although sentenced to 5 years of forced labour, Charlemagne escaped his captivity and gathered a group of nationalist rebels to begin guerrilla warfare against the US troops.  Péralte’s troops, called “Cacos” (a name reminiscent of Haitian rural troops of the 19th century) posed such a threat to the US that the invaders were forced to upgrade the US Marine contingent in Haiti and employ airplanes for counter-guerilla warfare.  For a time, Péralte waged effective guerrilla war against the US and managed to establish a provisional government in the north of the country.  He was however betrayed and murdered by one of his generals.  The US marines, wishing to make an example of Péralte, took a photograph of his body tied to a door and distributed it widely throughout the country so as to discourage similar insurgencies.  Péralte remains a revered Haitian hero; his portrait can be seen on Haitian coins issued by the Aristide government in the 90s.  Péralte’s remains were unearthed after the end of the US occupation in 1935, and currently lie in Cap-Haïtien.

Amidst the story of Péralte’s history and fight for Haitian independence, we take to the trail again leaving behind his Northern mountain base, and place of his ultimate demise, behind us.  Our return journey is uneventful aside from a treat of fresh oranges by a nearby farmer. A delicious and much needed snack !

At the start of the trail

At the start of the trail

beautiful views

beautiful views

The mountain rambles in the North-East just keep getting better!

The mountain rambles in the North-East just keep getting better!

2.  Pique de Sarazin (Peak of Sarazin). 14.12.2014

We’re out by about 7:30; it’s a Sunday after all.

We’ve very little to drive this time since the trail head is just about 1 km away from the centre of Sainte-Suzanne.  We’ve learned from the previous experience at Fort Capois, and this time we’re armed with snacks, more water, a backpack to carry it all… and everyone is wearing long pants.  Oh, the bramble.

Early on in the trail we can hear the waterfall and see the river below the path winding its way back to the village.  Our hike starts off sloping down; this is only a temporary sense of ease as we’ve still got plenty of climbs ahead.  There are lots of river crossings, some out in open clearings where we vow to return and enjoy future picnics, and some under the long arms of overhanging trees and branches.  Crossing a river or a stream is always something of an event – some hikers dip down religiously to wet their hands and faces; others take off their shoes to feel the cool water on their feet.  Still others find the right stepping stones to get across and stay more or less dry.

Our path continues, meandering up the mountain.  Once in the town centre of Sarazin we find two local men who agree to guide us to the top of the mountain.  Continuing, we pass many church goers heading the opposite way with ‘bonjou’ and ‘pa pi mal’ ringing in our ears as we great everyone we come across.  A steeper climb and we come unto a small plateau from which we have a spectacular view of the valley below and of Trou-du-Nord in the distance.  We’re climbing even higher now, with our small bouts of complaining turning into fully fledged protests as we leave our path (nothing more than a goat trail) to scramble our way up a hill that is obviously somebody’s garden.  A few plantain and yam plants get smashed in the process, but we’ve almost made it to the top.

Our guide stops us with a motion of his hand.  We must first pay respects to the spirits that keep this mountain, by offering some water and a special song.  Once at the peek we see a small circle of boulders; potentially a regular spot for Vodou ceremonies.  We continue, coming down the mountain via a different path… and a very steep alternative.  There’s some sliding down the hill on our butts while we’re laughing like kids.  Oh the joy of getting yourself so very, very dirty! I feel like I’m skiing again in the Rockies and stuck on a double black diamond…sliding down a 70 degree incline sideways… and taking a lot of dirt along for the ride. 

More mists, beautiful views and a chance to take a break and nibble on snacks (fresh grapefruit and bananas).  Soon after, we come across a spattering of sugar cane.  A few shouts across the wide valley and the owners of this sugar cane plot have given their permission for us to enjoy some of the sweetness.  We continue on the road, a slight drizzle coming down, each person with sugar cane in hand.  You have to crack down with your teeth, pull apart a big strand, chew, chew some more, enjoy the sweetness and then spit out the remaining strands.  It’s delicious and messy, and a favourite snack for when you’re out and about in the mountains.  Personally, I haven’t figured out yet how to eat sugar cane in a dinner-and-table setting.  It dribbles down my chin at every bite. 

We’re continuing along – the drizzle turning our path somewhat muddy and that much more slippery.  For a good, long while it’s simply walk, slip and repeat.  The river crossings are enjoyed again, and we return to Sarazin, ever conscious that we still have quite a trek before reaching Sainte-Suzanne.  We make a few calls ahead…to make sure that lunch is on the way.  It’s already past noon.

Already well into our hike, entering the town centre of Sarazin

Already well into our hike, entering the town centre of Sarazin

Looking down into the valley and Trou-du-Nord

Looking down into the valley and Trou-du-Nord

Navigating through the mists!

Navigating through the mists!

Elan Haiti…

…i Pierwsza Międzynarodowa Konferencja Młodzieżowa na Haiti podkreśla zaangażowanie młodych Haitańczyków w odbudowie kraju

Krótko o konferencji:

Nazwa: Elan Haiti 2014 – (Pierwsza) Międzynarodowa Konferencja Młodzieżowa – website and Facebook

Miejsce: Uniwersytet Henri Christophe w Limonade, Północne Haiti

Czas: 15 – 18 listopada, 2014

Organizator: Elan Haiti (Haiti) grupy Echo

Uczestnicy: setka wybranych młodych ludzi z Haiti i z za granicy: studentów, przedsiębiorców i liderów

Piosenka Elan Haiti 2014: 

“Starość we wszystko wierzy. Wiek średni we wszystko wątpi. Młodość wszystko wie” – O. Wilde

Młodzież na Haiti stanowi jedną z najważniejszych i najbardziej dynamicznych grup demograficznych w tym kraju. W przeciwieństwie do wielu krajów rozwiniętych, gdzie dominująca grupa demograficzna są osoby w wieku powyżej 55 lat (tzw. ‘baby-boomers’), Haiti ma bardzo młodą populację. Choć statystyki są różne, niektórzy twierdzą, że aż 70% ludności Haiti ma poniżej 30 lat! Jednakże w społeczeństwie hierarchicznym i elitarnym ta duża i ważna grupa młodych Haitańczyków ma często trudności, żeby się przebić ze swoim zdaniem i być wysłuchaną.

Następujące pytania czekają na odpowiedź: czy młodzi ludzie są gotowi odbudować swój kraj po tragicznym trzęsieniu ziemi w 2010 roku? Czy jest jakaś nadzieja dla młodych, żeby spełnić ich marzenia tu na Haiti? Jak odnajdują się młodzi w skomplikowanej sytuacji polityczno-gospodarczej, z niepokojami politycznymi, słabymi strukturami gospodarczymi i głębokim uzależnieniniem od pomocy międzynarodowej? Moim zdaniem to właśnie na podstawie tych pytań powstała koncepcja konferencji na Elan Haiti w 2014 roku, z jej. starannie dobranym hasłem “młodzież jest zaangażowana”.

‘Élan’ www.elan.ht , to po francusku ‘pęd’ lub ‘bodziec’. To właśnie zespół Elan Haiti przyczynił się do organizacji pierwszej międzynarodowej konferencji młodzieżowej na Haiti, konferencja która ma zostać corocznym wydarzeniem w tym kraju.


Ekipa Elan

Jako uczestniczka konferencji, ponad tydzień temu dotarłam do Elan Haiti 2014. Byłam ciekawa spotkania z młodymi haitańskimi liderami ale także świadoma, że cały projekt został wszczęty i zorganizowany przez młodzież. Samo istnienie Elan ma być również świadectwem czego młodzież jest wstanie dokonać, jednocząc wspólne siły do osiągnięcia celu! 

O Konferencji Elan

Trzy-dniowa konferencja nie tylko obejmowała prezentacje i dyskusje na temat różnych aspektów rozwoju gospodarczego na Haiti. Elan podkreślił również znaczenie przedsiębiorczości. Odbył się konkurs z nagrodami na plany biznesowe.  Pierwsza i druga nagroda miały postać wsparcia technicznego i finansowego  dla realizacji tych projektów.

Wszyscy, cała setka uczestników, została podzielona na cztery grupy: edukacja, współpraca międzynarodowa, przedsiębiorczość i środowisko.  Przed każdą grupą postawiono zadanie:  sformułować istotę problemu i w zadanej dziedzinie opracować projekt, który rozwiąże ten problem. Proponowane projekty mają być zrealizowane przez grupy zgłaszające projekty w ciągu następnego roku. Każda z grup dostanie dodatkową pomoc techniczną zespołu Elan.

Grupa 'środowisko'

Grupa ‘środowisko’

Dlaczego pojechałam na tą konferencję…

Tego lata mieszkałam i pracowałam w Warszawie, gdzie się urodziłam.  To właśnie tutaj dowiedziałam się o konferencji Elan po raz pierwszy, dzięki moim wcześniejszym kontaktom z Haiti. Pomyślałam, że mogłabym reprezentować Polskę.

Dodatkowym atutem była lokalizacja konferencji, jako że miała się ona odbywać w północno-wschodnim rejonie Haiti – a to jest mój specjalny kącik tego kraju.  W tym rejonie (departamencie) właśnie po raz pierwszy pracowałam na stażu dla CIDA (Kanadyjska Agencja Rozwoju Międzynarodowego) rok temu. Teraz, już po konferencji, też mieszkam w tej części Haiti. Jestem zwolenniczką decentralizacji Haiti skoro przez dłuższy czas rozwój kraju był głównie skupiony na rozwoju stolicy Port-au-Prince i jej okolic. Pomysł, żeby Elan ulokował szeroko zakrojoną imprezę na Uniwersytecie Limonade w departamencie północno-wschodnim był warty wsparcia.

Byłam też bardzo ciekawa poznania młodych liderów z Haiti. Skoro wszyscy przeszliśmy proces selekcji do udziału w Elan (między innymi pisanie wypracowań i pokazanie zaangażowanie w rozwój Haiti), domyślałam się, że osoby obecne na tej konferencji będą wyjątkowe.  Moje przypuszczenia sprawdziły się.  Spotkałam Haitańskich przedsiębiorców z zagranicy, młodych dziennikarzy, lokalnych liderów z różnych zakątków Haiti i profesjonalistów z różnymi pasjami – od pisania, do tworzenia muzyki i filmów. Przedsiębiorcy, aktywiści i uczniowie – wszyscy dzielą się tym samym optymizmem i wiarą, że to właśnie ich praca może się przyczynić do rozwoju Haiti.

Mało jest rzeczy równie inspirujących jak spotkania z młodzieżą pełną marzeń i możliwości. Nie mylę się chyba twierdząc, że wszyscy wyjechaliśmy z tego spotkania pełni nadziei i z podniesiona głową.

Refleksje po konferencji…

To ludzie, organizatorzy i uczestnicy, sprawili, że ta konferencja stała się tak wyjątkowym wydarzeniem. Moje serdeczne podziękowania kieruję do zespołu organizacyjnego Elan oraz partnerów i sponsorów którzy przyczynili się do realizacji tej konferencji. Jestem pod wrażeniem niezwykle efektywnej pracy ekipy komunikacyjnej. Projekty graficzne, fotografie i jakość wideo były na bardzo wysokim poziomie. Nie obyło się bez pewnych błędów logistycznych – ale jest to punkt problematyczny przy każdym dużym wydarzeniu. W ogólnej ocenie, konferencja Elan stoi na wysokim poziomie. Moim zdaniem, jest to duże osiągnięcie gdy konferencja tej skali jest organizowana po raz pierwszy…zwłaszcza w kontekscie odbycia się imprezy na Haiti!

Bardzo jestem zainteresowana jak potoczą się losy wszystkich czterech projektów wciągu nadchodzących 12 miesięcy. Co uda się nam stworzyć? Jakie napotkamy przeszkody i wyzwania? Pomimo tego, że mamy czasem wątpliwości i czeka nas dużo ciężkiej pracy, jestem przekonana, że przekazany w czasie konferencji Elan ‘duch’ pracy zespołowej będzie nam towarzyszyć przez dłuższy czas.

Niesiemy również ważne przekazanie dla całego świata: młodzi Haitańczycy i cudzoziemcy pracujący dla tego małego karaibskiego kraju są serdecznie zaangażowani w walce o budowanie lepszej przyszłośći dla Haiti.



Startups4Charity: services modernes offerts gratuitement aux ONG

Un jour un group de jeunes polonais à Varsovie se sont posé une question importante : “Qu’est-ce que les Startups font pour participer au développement ? Est-ce qu’elles pourraient collaborer avec les ONG ?”.  C’est ainsi qu’est né le projet de Startups4Charity.  Entre autres, on peut y trouver des services gratuits (ou à prix très réduit) de la conception des sites web, du codage ou programmation, surveillance des réseaux sociaux, de traduction et des jeux interactifs d’apprentissage.

Qu’est-ce une “Startup” ? 

“Startup” est un terme issu de l’anglais qui signifie “démarrer”.  Une startup est définie comme une jeune entreprise à fort potentiel de croissance dans un stade d’implémentation et d‘expérimentation.  De nos jours les startups sont surtout liées aux entreprises technologiques qui testent rapidement et agressivement de nouveaux produits et services baser sur l’émergence d’un des plus grands outils de nos temps : l’Internet.

Les startups les plus connues et les plus accessibles de nos jours sont les compagnies comme Facebook, eBay et WordPress – des compagnies jeunes, fortement investi dans la technologie et entièrement du monde de l’Internet.

Qu’est-ce que les Startups puissent faire pour les ONG ? 

Une ONG ‘typique’ n’est pas forcément connue pour son innovation technologique.  Quand on observe les ONG haïtiennes travaillant dans l’agriculture, l’environnement ou les services médicaux on se rend compte que ces organisations sont moins connectées et moins modernisées qu’elles pourraient l’être.  Les méthodes de travail, de communication, d’apprentissage et de gestion les plus pratiques sont à jour chez les grandes entreprises des pays développés et sous-estimés par les ONG aux pays en vois de développement (ou simplement inaccessibles).  Faut-il accepter que les outils les plus modernes et les plus innovateurs de nos jours resteront exclusivement entre les mains des organisations à but lucratif ?

Pourtant, les organisations à but non lucratif doivent aussi faire face aux réalités de nos temps.  De plus en plus on trouve que les ONG veulent créer leurs propres applications et veulent profiter de la communication offert par les réseaux sociaux. Elles aimeraient avoir accès aux outils d’apprentissage virtuel.  Elles profiteraient d’un nouveau site web.  Mais souvent ces outils coûtent chers.  Encore un projet à justifier devant les bailleurs ? D’où la nécessité pour un service tel que startups4charity – l’accès gratuit (ou à prix très réduite) aux services modernes désirées par les ONG.


Quelques exemples d’offres actuelles

Sur le site web il y a environ 30 produits offert par des Startup divers. Entre elles:

  1. Brand24

Creer pour surveiller votre marque, produit ou mot clé sur l’Internet et surtout dans les discussions et forums de Facebook, Twitter et Blip.

lien: http://startups4charity.com/offer/brand24


2. Edustation

Votre propre plate-forme d’enseignement et d’apprentissage virtuelle.  Vous pouvez y créer des leçons et présenter vos propres cours. Combinez les réunions traditionnelles avec l’enseignement et l’apprentissage en ligne.

lien: http://startups4charity.com/offer/edustation



Un logiciel de chat en direct sur votre site web. Vous pouvez parler avec votre public directement sur votre site.

lien: http://startups4charity.com/offer/live-gecko


4. Turbo Translations

TurboTranslations offre des traductions authentiques, professionnelles et rapides. Soyez en mesure de diffuser vos mots partout dans le monde.

lien: http://startups4charity.com/offer/turbo-transaltions

turbo translations
À noter:

  • Startups4Charity ne fonctionne qu’en anglais (actuellement)
  • Pour que les ONG puissent y créer un compte il faut fournir un numéro d’identification fiscale

Image en bas – le fondateur de Startups4Charity Mac Zielinski